آلبوم موسیقی IL GIORNO CHE ASPETTAVO اثری از اولتیمو (Ultimo)

از خوانندگان ایتالیایی کمتر پیش می آید که اثری مطابق با سلایق بیشتر بخوانند و نقض همین گفته این اثر هنرمند جوان ایتالیایی اولتیموست که آینده ی بسیار درخشانی خواهد داشت.آلبومی که بسیار پرانرژی و سرشار از احساسات خالص و داغ است که همراه با صدای گرم و شفاف وی رنگی دیگر به خود گرفته.برای ارتباط بیشتر با این آلبوم دو ترانه را مورد بررسی قرار خواهم داد:
اول می پردازیم به ترانه ی دوم این آلبوم که تا کاور کردن از ترانه ی انگلیسی معروف یعنی A Whiter Shade of Pale می رود اما خود را به تاثیر از آن در مباحث هارمونیک محدود کرده و در نتیجه شنونده به خوبی تفاوت بین کاورکردن و اقتباس یا تاثیرگرفتن را متوجه خواهد شد.این آهنگ با چنین ورسی آغاز می گردد:
Sulla strada in collina
Ti ho incontrata Marie
Ma tu hai cambiato vita
Non sei più quella lì
Sei scappata all’alba
Di quel pomeriggio
Dalla tua finestra blu
در جاده بر روی تپه
با تو آشنا شدم ماری
اما تو زندگی خود را عوض کردی
از پنجره آبی ات آن بعدازظهر دیگر آن آدم سابق نیستی و...
انتخاب تنالیته ی دو ماژور بخاطر حالت شفاف و شادابی که دارد بی جهت با مضمون و علی الخصوص موسیقی قطعه نیست و در نهایت این ورس که قبل از آن ابتدا بخشی از کورس به عنوان یک اینترلود به گوش می رسید حال به کورس می رسد که به شکل زیر است:
Vieni qui
E raccontami qualcosa di bello
Vieni qui
E raccontami qualcosa di bello
Sembra diventato strano dirlo ormai
Ma come stai?
بیا اینجا و یک چیز خوب به من بگو
گفتن این حرف در این موقعیت عجیب خواهد بود اما
حالت چطور است؟
نقطه ی اوج بسیار خوب چیده شده و خاصیت روایتگری ساده ی آن شنونده را دچار ابهام نمی کند و در نتیجه از یک حالت محافظه کارانه و نسبتا سرد ورس به این کورس گرم و پرهیجان می رسیم.
دومین قطعه ای را که از این آلبوم مورد بررسی قرار خواهم داد چهارمین ترانه ی این آلبوم است که بخشی از ورس ابتدایی آن را در زیر مشاهده می کنید:(برای پرهیز از درازای سخن کل ورس آورده نشد که بسیار طولانی است و شکل خوانش اولتیمو چیزی بین رسیتاتیف (حالت دکلمه وار) و آریا (شکل ملودیک خواندن) است که با توجه به اصطلاحاتی که برده شد ریشه در هنر اپرا و علی الخصوص در اپراهای ایتالیایی بسیار در آثار پوچینی دیده می شود.)
Ho capito che col tempo
Certe cose vanno giù
Che puoi starci pure attento
Ma non torneranno più
متوجه شدم که با گذر زمان بعضی چیزها از بین می روند
چیزهایی که می توانی مراقبشان باشی اما دیگر هرگز برنمی گردند
در واقع محبوب ترین ترانه ی این آلبوم همین اثر است که تنها با شروع شعری آن می توان متوجه شد که دست بر چه مضمون فراگیر و در عین عمیق و انسانی ای گذاشته است.این حالت درون گرایی که به یک مفهوم رازآلودی می انجامد به نقطه ی اوج تاثیرگذاری می رسد که به شرح زیر است:
Mi guardo spesso dentro ma
Cosa mi manca?
Mi guardo spеsso dentro ma
Tutto mi stanca
Mi guardo spesso dentro ma
Cosa mi manca a mе
Per essere me?
اغلب به درونم نگاه می کنم اما چه چیزی را گم می کنم؟
اغلب به درون خود نگاه کرده و همه چیز برایم خسته کننده می یابد.
اغلب به درونم نگاه می کنم اما چه چیزی را گم می کنم تا خودم باشم؟
چینش عناصر موسیقایی با یکدیگر و ترکیب آن با شعر اثرگذارش الحق که مثال زدنی است و حتی انتخاب گام که سی ماژور است و در احساسات و بیان آنها اغراق می کند.در نهایت فکر می کنم امتیاز پنج ستاره برای این اثر هنرمند جوان گزاف نباشد.