تیانچی دو؛ باخ با پیانویی گرم و زنده

«کنسرتوهای کلاویه‌ای باخ» (Bach: Keyboard Concertos) ادامهٔ پرداخت تیانچی دو (Tianqi Du) به موسیقی باخ پس از ضبط «واریاسیون‌های گلدبرگ» است؛ این بار در همکاری با آکادمی سنت مارتین این فیلدز (Academy of St Martin in the Fields) به رهبری جاناتان بلاکسام (Jonathan Bloxham). دو برخلاف گرایش رایج به اجرای تاریخی موسیقی باروک، سراغ پیانوی مدرن می‌رود و نه می‌کوشد صدای هارپسیکورد را تقلید کند و نه به بیان رمانتیک افراطی متوسل می‌شود. نتیجه اجرایی روشن، دقیق و در عین حال گرم است؛ آرتیکولاسیون تمیز و سرعت‌های میانه به موسیقی مجال می‌دهند جزئیات و ظرافت‌های جمله‌بندی خود را نشان دهند. در میان اجراها، کنسرتوی شمارهٔ یک در ر مینور با شروع مقتدرانه و کادانس ظریف دو برجسته است، اما نقطهٔ اوج تفسیری را می‌توان در «آداجیو اِ پیانو سِمپر» از کنسرتوی شمارهٔ سه دید؛ جایی که همراهی ارکستر و آوازگونگی خط پیانو به نتیجه‌ای بسیار خوش‌ساخت می‌رسند. منتقدان در مجموع گرمی، شفافیت و شخصیت این خوانش را ستوده‌اند، هرچند یک نقد، کندی نسبی بخش میانی کنسرتوی شمارهٔ چهار و خشک‌شدن گاه‌به‌گاه آرتیکولاسیون را از نقاط ضعف آن دانسته است.