راب سیمونسن؛ طعم جاه‌طلبی در «سوخته»

«سوخته» (Burnt) در کارنامهٔ راب سیمونسن (Rob Simonsen) نمونه‌ای جالب از موسیقی متنی است که ریتم و بافت را به اندازهٔ ملودی جدی می‌گیرد. فیلم جان ولز، داستان آدام جونز، سرآشپزی نابغه اما خودویرانگر را دنبال می‌کند که پس از دوره‌ای فروپاشی و شکست، به لندن بازمی‌گردد تا رستورانی تازه راه بیندازد و اعتبار ازدست‌رفته‌اش را پس بگیرد. درام فیلم بر جاه‌طلبی، فشار محیط آشپزخانه و تلاش برای جبران گذشته بنا شده است؛ فضایی که سیمونسن آن را با ارکستری مجلسی در کنار لوپ‌های پردازش‌شده و عناصر الکترونیک به صدا درمی‌آورد. در «Preparation»، حرکت مداوم سازها حس تمرکز و فشار کاری آشپزخانه را شکل می‌دهد و «Cooking for Simone» سویهٔ شخصی‌تر روایت را دنبال می‌کند؛ در مقابل، «Soft Center» از شدت این فضای پرتنش فاصله می‌گیرد و وجه عاطفی داستان را برجسته می‌کند. نقطهٔ قوت موسیقی در همین تغییر مداوم میان کنترل، اضطراب و صمیمیت است.انعطاف میان تنش و صمیمیت، مهم‌ترین نقطه قوت آلبوم است. البته وابستگی موسیقی به تصاویر و موقعیت‌های فیلم باعث می‌شود برخی بخش‌ها خارج از بستر سینمایی، تأثیر کمتری داشته باشند. با این حال، «سوخته» نشان می‌دهد سیمونسن چگونه می‌تواند با کمینه‌کردن ملودی‌های بزرگ و تکیه بر بافت و ریتم، موسیقی‌ای دقیق و کاربردی برای روایت سینمایی خلق کند.