کوین تسن؛ موسیقی صمیمی برای «گوست‌لایت»

موسیقی متن «گوست‌لایت» (Ghostlight) از کوین تسن (Quinn Tsan) بیش از آنکه بخواهد احساسات فیلم را پررنگ و نمایشی کند، با ظرافت در کنار شخصیت‌ها حرکت می‌کند. منتقدان موسیقی این اثر را تماتیک، صمیمی و عمدتاً پیانومحور توصیف کرده‌اند؛ رویکردی که با فضای درونی داستان و سوگ پنهان شخصیت اصلی هماهنگ است. «دنز سوئیت» (Dan’s Suite) از قطعاتی است که این لحن شخصی و آرام را به‌خوبی نمایندگی می‌کند، در حالی که «تراژدی» (Tragedy) با همراهی بداهه‌نوازی ارکستر، پیوند موسیقی با فضای رومئو و ژولیت را برجسته‌تر می‌سازد. نقطه قوت این موسیقی در خویشتن‌داری آن است: تسن به‌جای هدایت اجباری احساس مخاطب، فضایی فراهم می‌کند که اندوه، صمیمیت و امکان التیام در آن شکل بگیرد. این انتخاب با فیلمی که در آن تئاتر راهی برای مواجهه با فقدان و مسائل خانوادگی است، تناسب دارد و موسیقی را به بخشی از روایت تبدیل می‌کند، نه عنصری جدا از آن.