یک اثر متفاوت و قابل تامل که چیزهای جدیدی را قرار است به خصوص در مسائل موسیقایی به شنونده عرضه دارد و مضمون غالب ترانه های آن انتقادی و با یک روحیه ی اکسپرسیونیستی عجین است اما نتوانسته این کار را ملموس تر و همگانی تر انجام دهد.یکی از چیزهایی که باعث می شود نسل گذشته با چنین موسیقی های پاپی ارتباط برقرار نکند استفاده از لفظ های زننده و حتی فوش است و همین باعث می شود که نگاه آنها به چنین سبک های ارزنده ای از موسیقی عوض شود البته استفاده از این عبارات بد در جهانی که پر از فوش است در نظر من عیبی ندارد اما اگر هنرمندانه - نامحسوس و در عین حال شنیدنی عرضه شود و مطابق سلیقه ی همگانی باشد.در مقوله ی بیان نکاتی جدیدی در این نوع موسیقی هم تا حد زیادی ناکام بوده زیرا مثلا در همان دومین قطعه ی آلبوم جایگاه ورس و کورس را عوض کرده که این خود کار سخت و گزافی نیست اما ملموس و شنیدنی نشده یا مثلا حالت دکلمه گونه ی ورس طولانی ترانه ی سوم که تداعی کننده ی رویکرد موسیقی رپ است در ترکیب با موسیقی پاپ می توانست اثربخش تر و جالب تر باشد.در حقیقت اشکال اصلی این اثر لابرینت این است که نقطه ی اوج ندارد البته شاید در زیبایی شناسی و جهان بینی موسیقایی این هنرمند نبود نقطه ی اوج یک اصل و اساس است منتها وقتی شما هنوز به ریشه های موسیقی پاپ وفادارید طبیعتا می توانید حداقل چند خاصیت موسیقایی این ریشه ها را در نتیجه ی اثر خودتان به کار ببندید.باید بگویم که من اصلا به نبود یک نقطه ی اوج معتقد نیستم بلکه هنر باید بیانگر داستانی چه غیرانتزاعی و انتزاعی باشد از بطن و درونیات هنرمند یا واقعیت و بازتاب بیرونیات هنرمند که در نتیجه به یک نقطه ی اوج و نتیجه گیری یا همان جمع بندی می رسد.به همین سبب است که در فرم رایج موسیقی پاپ بخشی بنام کورس داریم.
در حقیقت یک طرحی را لابرینت درنظر داشته اما نتوانسته بیانش دارد زیرا تکنیک موسیقایی اش ضعیف است و به قول برامس استعداد تنها بخشی از موسیقی است که با تکنیک و فن به کمال و پختگی می رسد.
-150x150.jpg)
