آلبوم موسیقی Johan Dalene plays Mendelssohn, Bruch اثری از یوهان دالن (Johan Dalene)

تا این لحظه اجرایی به فصاحت بیان و آمیخته به احساسی عمیق و سرشار از این سه اثر مهم تاریخ موسیقی غرب نشنیده بودم زیرا هر کدام از این سه اثر چالش هایی را هم برای نوازنده ی سلو و هم برای ارکستر ایجاد می کنند که در نهایت ترکیب درست این دو کاری سخت و طاقت فرسا می شود.مثلا در ویولن کنسرتوی مندلسون.در موومان اول با تمی (تم اول) مواجه هستیم که اجرای آن در سیم اول ویولن میسر می شود و به دلیل کانتابیله بودن و درخشندگی سیم اول ویولن (می) نوازنده باید کنترل زیادی بر آرشه و انگشتان خود داشته باشد و از ریتم نباید بیفتد که این یک ترکیب ناهماهنگ با ارکستر ایجاد می کند که در اکثر اجراها با آن روبرو بودم.به خصوص این ناهماهنگی در اجرای پرلمن به اوج خود می رسد.قبل از شنیدن این ضبط من همکاری نایجل کندی با ارکستر شهر بیرمنگام به رهبری سایمون رتل را بسیار دوست داشتم چون برای کاهش ناهماهنگی تمپوی اجرا را کمی بالاتر برده بودند و نتیجه ای هماهنگ - جذاب و در عین حال مرجع ایجاد کرده بودند ولی این اجرا را هم از نظر وفاداری به پارتیتور اثر و هم از نظر احساس و هم از نظر تکنیک ضبط برتر از اجرای گفته شده و هر اجرای دیگر می دانم.
کنسرتوی ویولن بروخ باز هم چالش هایی برای نوازنده ایجاد می کند زیرا نوازنده در یک دوگانگی احساس و تکنیک می افتد و باید انتخاب کند که با وفاداری بالا نسبت به پارت اثر مو به مو ریتم ها و نت ها را درست اجرا کرده یا با تکیه بر قریحه و احساس خود اثری جان فرسا و دلپذیر بیافریند.دالن که با شور و احساس جوانی برداشت های بی نظیری از آثار موسیقی کلاسیک عرضه کرده در اینجا در قیاس با دو اثر دیگر احساسی تر عمل کرده و نشان از علاقه و درک بالای نسبت به موسیقی بروخ است.ارکستر هم در این اجرا بخش های مختلف اثر را به درستی وصل کرده و در نهایت اثری با هارمونی کم نظیر به وجود می آورند.
در آخر تنظیم چکاوک اوج گیرنده ی وان ویلیامز را برای ویولن و گروه کر بسیار دوست داشتم و به من بسیار آموخت و از تجربه های دوست داشتنی و مهم برای هر شنونده ای می تواند به شمار بیاید.وان ویلیامز که طیف گسترده ای از احساسات عمیق انسانی را با اسطوره و تاریخ پیوند می زند و با زبانی مدرن که ریشه در سنت ها و کلاسی سیسم دارد از مفاهیمی سخن به عمل می آورد که روزگاری مردمان قرون وسطی برای دست یافتن آنها تن به جان دادن می دادند - در رنسانس به بخشی از آنها رسیدند و در دوره های بعد آنها را بسط و گسترش و تکامل دادند.وان ویلیامز که یکی از آهنگسازان مورد علاقه ی من است عاشقانه هایی برای گروه های مختلفی از ارکستر علی الخصوص سازهای زهی می تواند بنویسد که هر مخاطب از هر طیفی را سرمست کند و به دنیایی وارد کند که صلح - آزادی و عشق در آن حکم فرماست.او معمولا برای پیش بردن کارهای خود استفاده های بکری از مدهای کلیسایی و انواع گام های پنتاتونیک (همان گامهایی که اساس و بنیان موسیقی شرق دور را می سازند.) می کند و این اثر هم نمایانگر ترکیب جالبی از هارمونی مدرن (در بسیاری از جاها هارمونی کوارتال) و گام های پنتاتونیک است.
امید است که متن من برای درک و لذتی بالاتر و عمیق تر از این سه اثر جاودانه موسیقی راهنمایی سودمند باشد.