سولاریس، آینه، استاکر؛ جهان صوتی ادوارد آرتمیف

«سولاریس، آینه، استاکر» مجموعه‌ای از موسیقی‌های ادوارد آرتمیف (Eduard Artemiev) برای فیلم‌های آندری تارکوفسکی است که نسخهٔ ۱۹۹۹ آن بازانتشار مجموعه‌ای است که نخستین‌بار در ۱۹۹۰ عرضه شد. نقطهٔ قوت آلبوم در کنار هم قرار دادن دو سوی متفاوت موسیقی الکترونیک آرتمیف است: فضای اثیری و انتزاعی «سولاریس» در برابر مصالح ملودیک‌تر «استاکر». استفادهٔ او از سینتی‌سایزر ANS به صدا بافتی لرزان و نامتعارف می‌دهد؛ کیفیتی که موسیقی را حتی بیرون از تصاویر فیلم‌ها نیز متمایز نگه می‌دارد. چیدمان قطعات به‌جای تفکیک موسیقی هر فیلم، میان «سولاریس» و «استاکر» رفت‌وآمد می‌کند و همین تضاد، به مجموعه انسجام خاصی می‌دهد؛ هرچند حضور «آینه» بسیار محدودتر است. «گوش‌دادن به باخ (زمین)» پیوند زبان الکترونیک آرتمیف با باخ را برجسته می‌کند و «تقدیم به آندری تارکوفسکی» که در ۱۹۸۹ ضبط شده، پایان‌بندی مستقلی برای مجموعه می‌سازد. حاصل، سندی مهم از دوره‌ای است که تجربه‌گرایی الکترونیک و موسیقی فیلم در آثار آرتمیف به شکلی کم‌سابقه به هم رسیدند.