«جاودانه‌ها»؛ بازگشت دیوید بیسبال به پاپ رمانتیک

«جاودانه‌ها» (Eternos) دیوید بیسبال (David Bisbal) ادامه‌ای متفاوت بر مسیر اخیر اوست: پس از آلبوم کریسمسیِ بازخوانی‌ها، این بار به سراغ کلاسیک‌های پاپ رمانتیک اسپانیایی‌زبان رفته و آگاهانه از فضای پاپ معاصر فاصله گرفته است. بیسبال همراه با تهیه‌کننده چچه آلارا (Cheche Alara) تا حد زیادی به هویت تنظیم‌های اصلی وفادار مانده؛ انتخابی که با ارکستراسیون پرحجم، سازبندی زنده و اجرای نمایشی و پرقدرت او، حال‌وهوایی باشکوه و نوستالژیک به آلبوم می‌دهد. «Amor Eterno» نمونه‌ای مناسب از تمرکز آلبوم بر اندوه و بیان عاطفی است، در حالی که «Qué Sabe Nadie» بیش از بعضی بازخوانی‌ها به شخصیت موسیقایی خود بیسبال نزدیک می‌شود. همین وفاداری، هم نقطهٔ قوت و هم محدودیت «Eternos» است: احترام به نسخه‌های اصلی جزئیات آهنگسازی و تنظیم را حفظ می‌کند، اما گاهی مجال دگرگونی رادیکال را کاهش می‌دهد. در مجموع، این آلبوم بیش از بازآفرینی، ادای احترام سنجیده‌ای به سنت پاپ رمانتیک دهه‌های گذشته است.