موسیقی متن انیمیشن سوپر ماریو کهکشان The Super Mario Galaxy Movie) اثری از برایان تایلر (Brian Tyler)

با چنین موسیقی ای پر انرژی و فانتزی مرا تشویق کرد که بروم و کارتون سوپر ماریو را نگاه کنم.این همان قدرت اثرگذاری هنر موسیقی است به طوری که در خیلی مواقع شاید شما یک فیلم - سریال - انیمیشن یا حتی مستندی را ندیده باشید اما موسیقی اش در ذهن شما طنین انداز است.این موضوع مخصوصا در سینمای کلاسیک به وفور دیده می شد زیرا بدنه ی اصلی موسیقی فیلم آن دوره را ساخت ملودی های شیوا و هماهنگ با تصویر شکل می داد.تقریبا از اواخر دهه ی 1970 و با فیلم هایی چون:سه زن رابرت آلتمن (1977) که موسیقی آتونال و معاصر در آن حکم فرماست یا قطار سریع السیر نیمه شب آلن پارکر با آن موسیقی بنیان شکن جورجو مورودر که انقلابی در صنعت موسیقی فیلم ایجاد کرد و... خروج از دنیای کلاسیک در سینما پیش بینی می شد تا اینکه در دهه ی 1980 ما بدون هیچ شکی با سینمایی مدرن و بعد از آن پسا مدرن روبرو هستیم.این نکات اشاره اش به این خاطر است که با ورود به دنیای مدرن سینمایی اصول و قواعد ساخت موسیقی هم برای تصویر تغییر کرد.البته تعدادی از آهنگسازان مثل: موریس ژار - جان بری - جری گلداسمیت - المر برنشتاین و حتی جان ویلیامز کلاسی سیسم خود را ادامه دادند.لیکن افرادی چون: انیو موریکونه - ونجلیس و بعدتر توماس نیومن و هانس زیمر دو سبک ارکسترال و الکترونیک موسیقی را در صنعت ساخت موسیقی فیلم به یکدیگر آشتی دادند.نباید فراموش کرد که اسامی اشاره شده هر کدام تم هایی ساخته اند که از یادمان نمی رود ولی به خصوص از 2000 به بعد این موضوع پررنگ تر شد که تم های بلند کلاسیک به موتیف های کوچک شبح واری تبدیل شوند که نیاز به سامان یافتن دارند و در این میان توجه بیشتری به گام های مینور که تلخی و یاس شیرین تری را می توانند فراهم کنند بشود نسبت به گام های ماژوری که روزگاری در سینمای کلاسیک چه بسا پرکاربردترین گام ها بودند و البته بهره جویی از هارمونی های جز - بلوز و ادغام دیگر سبک های موسیقی را هم با موسیقی ارکستری نباید فراموش نمود.
در چند سال اخیر هم که سبک های ترنس - تکنو و دنس برای ساخت یک موسیقی فیلم اهمیت بیشتری نسبت به قبل پیدا کرده اند و تلفیق هایی گاهی عجیب در فیلم ها می بیند که به قول معروف شاخ در می آورد! برای درک بیشتر این موضوع به فیلم چلنجرز 2024 - فرمول یک 2025 و بلندی های بادگیر 2026 رجوع کنید.در اولی که کلا موسیقی الکترونیک حکم فرماست.در فرمول یک هم هانس زیمر تجربه ی جدید خود را از همنشینی با موسیقی تکنو و الکترونیک به شنونده در قالبی سینمایی ارائه داده و در سومی هم که یک اقتباس سینمایی است شامل صحنه هایی می شود که در آن ناگهان ترانه و قالب های کمی ناهماهنگ و الکترونیک شنیده شده و صحنه هایی که موسیقی ارکسترال در آن بیان کننده است که از ناهماهنگی موضوع می کاهد.
برحال هنوز سنت های کلاسیک نوشتن موسیقی برای یک انیمیشن گویا حفظ شده است و این مرا خوشحال می کند.البته دوستان شاید مرا محافظه کار یا سنت گرا بدانند که انکار می کنم.من اتفاقا مدرنیسم را بسیار از سنت گرایی بیشتر دوست دارم منتها معتقدم که ادغام و پیوند این دو می تواند اثرگذاری بهتر و بیشتری داشته باشد تا آنکه آدمی فقط در قید و بند یک سبک و یک استایل و یک تفکر موسیقایی باشد.