پشت لبخندهای بلنکس در آلبوم افترتیست

«افترتیست» (AFTERTASTE) در کارنامهٔ بلنکس (Blanks)، نام هنری سیمون دِ ویت، ادامهٔ همان ایندی‌پاپ پرانرژی و گذشته‌گرای اوست، اما با مضامینی شخصی‌تر و گاه تلخ‌تر. ملودی‌های گیرا، رنگ‌آمیزی رترو و گیتارهای پرتحرک همچنان بخش مهمی از هویت موسیقایی او هستند. تفاوت اصلی در تضاد میان ظاهر سرخوش آهنگ‌ها و احساسات پیچیده‌تری است که زیر این ظاهر جریان دارند. بلنکس همچنان به ساختن پاپی خوش‌خوان و بی‌واسطه علاقه دارد، اما این بار می‌کوشد پشت آن خوش‌بینی همیشگی، آسیب‌پذیری بیشتری نشان دهد. «مستر سان‌شاین» (Mr. Sunshine) نمونهٔ روشن این رویکرد است؛ قطعه‌ای با حال‌وهوای پاپ قدیمی که از انسانی می‌گوید که پشت لبخندهایش فرسودگی پنهان کرده است. در «ویت تیل مای کینگدام کامز» (Wait Till My Kingdom Comes)، آرزوهای نوجوانی و موفقیت با خاطرهٔ عشق و فقدان گره می‌خورند. نقطهٔ قوت آلبوم همین برخورد میان انرژی موسیقی و تیرگی مضمون‌هاست، هرچند تأکید بر ساختارهای آشنای پاپ، جسارت این تغییر را محدود می‌کند. افترتیست بیش از آنکه بازتعریف صدای بلنکس باشد، نشانهٔ پخته‌تر شدن نگاه او به احساسات است.