راپسودی ایرانی؛ بازگشت آندره حسین به موسیقی ایران

«راپسودی ایرانی» (Rhapsodie persane) از آندره حسین (André Hossein) نمونه‌ای روشن از پیوندی است که این آهنگساز ایرانی‌ـ‌فرانسوی میان زبان موسیقی کلاسیک ایرانی و تجربهٔ آهنگسازی خود برقرار می‌کند. محور اصلی اثر صدای تار است؛ سازی که حسین خود می‌نواخت و پژوهش‌های موسیقی‌شناختی نیز آشنایی عمیق او با شیوه‌های نوازندگی ایرانی، از جمله الگوهای چهارمضراب، را در همین راپسودی نشان داده‌اند. همراهی جمشید شمرانی (Djamchid Chemirani) نیز وجه ریتمیک موسیقی را برجسته می‌کند و به قطعات عنوانی تحرک و وضوح بیشتری می‌دهد. «Rhapsodie Persane No. 1» به‌ویژه به‌خاطر حضور آشکار الگوهای برگرفته از سنت نوازندگی تار شاخص است. در سوی دیگر، «Prière de Zoroastre» علاقهٔ دیرپای حسین به ایران پیش از اسلام و مضامین زرتشتی را نمایان می‌کند. نقطهٔ قوت آلبوم در همین برخورد مستقیم با مواد موسیقی ایرانی است: حسین به تزئینات سطحیِ «شرقی» بسنده نمی‌کند و تار و بیان ریتمیک آن را به مرکز موسیقی می‌آورد. این رویکرد، «راپسودی ایرانی» را در کارنامهٔ او به اثری شخصی و مشخصاً مرتبط با ریشه‌های ایرانی‌اش تبدیل می‌کند.