موسیقی متن «یک مکان ساکت: روز یک»؛ همنوایی هراس و اندوه

الکسیس گرپساس (Alexis Grapsas) در موسیقی متن فیلم «یک مکان ساکت: روز یک» (A Quiet Place: Day One)، سبک موسیقی متن دلهره‌آور و ارکسترال را از الگوی سنتی ترس ناگهانی فراتر می‌برد. او با جایگزینی تعلیقِ صوتی حومه‌ای قسمت‌های قبل با همهمه‌ی محوشونده‌ی نیویورک، تمرکز را از هیولاها به تلاشی انسانی برای بقا معطوف می‌کند. قطعه‌ی «سمیروس» (Samira's) با محوریت پیانو و ارکستراسیون زهی آرام، هسته‌ی احساسی و حس فقدان شخصیت اصلی را بازتاب می‌دهد، در حالی که در قطعه‌ی «تونل‌های مترو» (Subway Tunnels) تنش با کوبه‌ای‌های سنگین و افکت‌های بم الکترونیک به اوج می‌رسد. منتقدان استفاده‌ی دقیق آهنگساز از بافت‌های امبینت و تعلیق‌های سکوت‌محور را از نقاط قوت اثر دانسته‌اند؛ هرچند وابستگی ساختاری برخی قطعات ضرب‌آهنگ‌محور به تصویر باعث می‌شود شنیدن مستقل آن‌ها خارج از بستر فیلم تا حدی اثربخشی سینمایی‌شان را از دست بدهد. با این حال، موسیقی گرپساس وزن دراماتیک پررنگی به این پیش‌درآمد می‌بخشد.