فول آلبوم مو بندی (Moe Bandy)

دیگر قطعات این آلبوم هم چون ترانه ی نخستین آن با تفاوت هایی گاه بارز و گاه نامحسوس حرکت می کنند و به شخصه در کنار آهنگی که بررسی کردم ترانه های شماره ی 4 و 7 را هم بسیار دوست داشتم.از نظر تاریخی هم جالب است بدانید که این آلبوم مو بندی و جو استمپلی در همان سال نشر پیدا کرد که آلبوم معروف و مهم تونی رایس به اسم Manzanita منتشر شد که با مقایسه ی این دو اثر شنیدنی و بس مطبوع حتما به نتایجی بس سودمند و اثربخش خواهید رسید که البته دو سال قبل از آن یعنی در سال 1977 اد بروس با ترکیبی کلاسیک از موسیقی های کانتری و پاپ به آلبوم تنسی ها (مهم ترین اثر کارنامه هنری اش شاید) رسید که گوش فرا دادن به آن را هم و قیاس با دو اثر گفته شده را هم پیشنهاد می کنم.
در آخر هم تشکر از کادر پر تلاش والا موزیک بابت قرار دادن این فول آلبوم که باب آشنایی را با موزیسین های بیشتر و بهتر باز می کنند.

بررسی اثری از مو بندی به نام فقط پسرهای خوب قدیمی / Just Good Ol’ Boys در سال 1979:
مو بندی با همکاری جو استمپلی با این آلبوم خود را در دفتر تاریخ موسیقی کانتری به ثبت رساند.صدای گرم و دوست داشتنی مو بندی که مناسب با سبک و سیاق موسیقی کانتری است در ترکیب با ساختار ساده ترانه ها و موسیقی آنها جلوه ای بدیع و دیدنی به خود گرفته و حال که از سادگی و تقلید تقریبا الگوهای پایه ای این سبک از موسیقی در مباحث ریتمیک - ملودیک و هارمونیک این کار شد پس دلیل ماندگاری و اثرگذاری آن برای نسل بعدی این نوع موسیقی چیست؟
آن چیزی که موسیقی بندی را از دیگر آثار موزیسین های بزرگ و کوچک کانتری متمایز می سازد خاصیت روایتگری بالای قطعاتش است به طوری که داستانی هر چند ساده را مضمون اصلی ترانه اش قرار داده و به خوبی و مهارت بالا آن را با بیانگری به شدت قوی به اجرا می گذارد.این همان چیزی است که اشعار موسیقی کانتری را از حالت خطی و داستان گونه اش از موسیقی پاپ که صحنه هایی هر چند بی ربط گاه به هم کلاژ می شوند که در این صورت خاصیت سورئالیستی اثر پیدا می کند جدا می کند.البته باید گفت که مشاهیری چون جانی کش - باب دیلن - اسپرینگستین - گاتری و نلسون در موسیقی کانتری از این موضوع جدا نبوده و خود را با یکی از اصل های مهم این سبک موسیقایی وفق داده اند لیکن تاثیر موسیقی پاپ و حتی راک در آثارشان از نظر چگونگی ترانه سرایی و حتی چگونگی در هم آمیختن عناصر موسیقایی بسیار یافت می شود اما این آلبوم بندی اثری کاملا وفادار به سنت های اصیل و زیبای این سبک از موسیقی است و حتی باب خوبی ایجاد می کند برای آشنایی با این سبک.
اولین ترانه ی آلبوم همنام با خود آلبوم یعنی به اسم تنها پسرهای خوب قدیمی:
از نظر ساختاری یادآور فرمی از لید با نام استروفیک تعدیل یافته یا همان تک آهنگ مرکب است که در متن های قبلی در ارتباط با آن و چگونگی ساختاری آن سخن به عمل آوردم لیکن اشاره کوتاه کنم که در این فرم یک موسیقی واحد در چند بند ادامه یافته.سپس موسیقی جدیدی به شنونده عرضه شده و پس از آن بازگشتی به موسیقی اولیه شنیده می شود که با تغییرات اندکی در همین ترانه به غایت زیبای مو بندی و جو استمپلی مشاهده می شود.
در زیر ورس دوم را می بینید که اولین ورس از نظر خاصیت داستانی تنها در مثال ها متفاوت است:
I threw my boss out a window and got fired from my last job
Hot-wired a city truck and turned it over in the Mayor's yard
Well I beat my brother-in-law half to death
I lost twenty bucks on his football bet
But other than that we ain't nothing, just good ol' boys
رئیسم را از پنجره بیرون انداختم و از آخرین شغلم اخراج شدم
یک کامیون شهری را به برق وصل کردم و آن را در حیاط شهردار واژگون کردم
خب من برادر شوهرم را تا سر حد مرگ کتک زدم
بیست دلار سر شرط فوتبالش باختم
اما غیر از این ما هیچ چیز نیستیم تنها پسرهای خوب قدیمی
تنالیته ی ترانه مناسب با مضمون آن انتخاب شده که در سی بمل ماژور است و از آن لحظات آغازین مخاطب پی می برد که با چه اثر اصیلی از موسیقی کانتری روبور خواهد شد.به خصوص هنگامی که ویولن به همان سبک و شیوه ی این موسیقی خودنمایی کرده و بر فضاسازی قطعه اثر می گذارد.در طول این دو ورس موسیقی واحدی به گوش می رسد که همان تاثیر از استروفیک تعدیل یافته فقط در اینجا ورس جایگزین بند شده است.در ادامه ی دومین ورس به چنین کورسی می رسیم:
Good ol' boys, we're all the same
Ain't no way we'll ever change
Mean no harm by the things we do
Or the trouble that we get into
Other than a wild hair once in a while
We can't help it, it's just our style
And good ol' boys is all we'll ever be
بچه های خوب قدیمی ما همه چون هم هستیم
هیچ راهی نیست که تغییر کنیم
از کارهایی که انجام می دهیم
یا مشکلاتی که به آنها گرفتار می شویم آسیب نبینیم
به جز موهای ژولیده آن هم گاهی اوقات
ما نمی توانم جلوی خودمان را بگیریم این راه و رسم ماست
و بچه های خوب قدیمی تنها چیزی هستند که ما همیشه خواهیم بود
پس از این کورس و نقطه ی اوج با فرا رسیدن ورس سوم مدگردانی ناگهانی به نیم پرده بالاتر از تنالیته ی موردنظر یعنی به سی ماژور یا دوبمل ماژور صورت می گیرد که البته این یکی از تکنیک های اصلی و رایج موسیقی کانتری است که بعدها در موسیقی پاپ هم رسوخ پیدا کرد به ازای هر بخش یا چند بخشی که موسیقی به جلو می رود تنالیته هم به میزان یک یا نیم پرده بالاتر یا پایین تر تغییر موضع می دهد که نمونه ی ساده و فراموش نشدنی آن را در ترانه ی معروف جانی کش به اسم I Walk The Line می توان دید که این آهنگ هم از فرم استروفیک اما شکل اصلی و ساده ی آن (یعنی یک موسیقی واحد در تمامی بخش ها شنیده می شود.) بهره می برد اما یادآوری کنم که جانی کش به سمت بم حرکت می کند به طوری که بعدا بین فاصله ی نت های پایه ی ابیات آغازین و پایانی یک اکتاو فاصله می افتد.