فول آلبوم یان گاربارک : نوازندهٔ ساکسیفون جاز نروژی (Jan Garbarek)

توضیحات

یان گاربارک (تلفظ نروژی: یان گارْبارِک) نوازندهٔ ساکسیفون جاز نروژی است که در ۴ مارس ۱۹۴۷ به دنیا آمد. او علاوه بر جاز، در موسیقی کلاسیک و موسیقی جهان هم فعالیت گسترده‌ای دارد. گاربارک در شهر میسنِ استان اوستفولد (جنوب شرقی نروژ) به دنیا آمد. تنها فرزند یک اسیر جنگی سابق لهستانی به نام چسواف گاربارِک و مادر نروژی‌اش، کاری نوردبو بود. در اسلو بزرگ شد و تا هفت‌سالگی بی‌تابعیت ماند، چون در آن زمان نروژ تابعیت خودکار به فرزندان خارجی نمی‌داد. در ۲۱ سالگی با نویسندهٔ نروژی، ویگدیس گاربارک ازدواج کرد و پدر آینا گاربارِک، خواننده و آهنگساز شناخته‌شده شد. سبک و مسیر هنری سبک نوازندگی یان گاربارک با صدایی تیز و برنده، نت‌های کشیده و بلند و استفادهٔ هوشمندانه از سکوت شناخته می‌شود. او کار ضبط را اواخر دههٔ ۱۹۶۰ شروع کرد و در آلبوم‌های جورج راسل، آهنگساز آمریکایی (مثل «سونات الکترونیک برای روح‌هایی که طبیعت دوستشان دارد») نقش مهمی داشت. تا سال ۱۹۷۳ از ناهماهنگی‌های تند موسیقی جاز آوانگارد فاصله گرفت و فقط آن صدای خاص خودش را نگه داشت. شهرت جهانی‌اش اما با همکاری با کوارتت اروپایی کیث جارت آغاز شد؛ آلبوم‌هایی مثل Belonging (۱۹۷۴)، My Song (۱۹۷۷)، Nude Ants (۱۹۷۹) و Personal Mountains (۱۹۸۹) از مهم‌ترین آثار این دوره‌اند. او همچنین سولوی ساکسیفون در دو اثر ارکسترال جارت، Luminessence (۱۹۷۴) و Arbour Zena (۱۹۷۵) را نواخت. آهنگسازی و تجربه‌های متفاوت گاربارِک به‌عنوان آهنگساز، بسیار از ملودی‌های فولکلور اسکاندیناوی الهام می‌گیرد. او از پیشگامان جاز آمبیِنت به‌شمار می‌رود؛ آلبوم Dis (۱۹۷۶) که با همکاری گیتاریست رالف تاونر ساخته شد و صدای خاص چنگ بادی در آن شنیده می‌شود، نمونهٔ بارز این سبک است. منتقدان معروف، ریچارد کوک و برایان مورتون، این رویکرد را «مجسمه‌وار» توصیف کرده‌اند؛ سبکی که به‌جای بداهه‌نوازی موضوع‌محور سنتی (مثل سانی رولینز)، روی بافت و فضاسازی تمرکز دارد. همین ویژگی باعث شده بعضی آثارش را به موسیقی نیو ایج نزدیک بدانند. در دههٔ ۱۹۸۰، سینتی‌سایزر و عناصر موسیقی جهان را وارد کارش کرد و با نوازندگان بزرگی از هند و پاکستان مثل تریلوک گورتو، ذاکر حسین، هاریپراساد چوراسیا و بَده فتح علی خان همکاری کرد. موسیقی متن فیلم اسرائیلی «کیپور» (۲۰۰۰) هم از ساخته‌های اوست. اوج شهرت با آلبوم Officium در سال ۱۹۹۴، وقتی موج محبوبیت سرودهای گریگوری در اروپا بالا گرفته بود، آلبوم Officium – همکاری با گروه قدیمی هیل‌یارد اِنسِمبل – به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ شرکت ECM تبدیل شد و حتی وارد چارت‌های پاپ چند کشور اروپایی شد. این پروژه دو دنبالهٔ دیگر هم داشت: Mnemosyne (۱۹۹۹) و Officium Novum (۲۰۱۰). آلبوم In Praise of Dreams (۲۰۰۵) نامزد جایزهٔ گرمی شد و اولین آلبوم زندهٔ رسمی او، Dresden، در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. یان گاربارِک همچنان یکی از تأثیرگذارترین و خاص‌ترین صداهای ساکسیفون در موسیقی معاصر جهان است.آلبوم جدید اضافه شد (1404.09.02) 2014 - From Europe with Jazz