Adelmo Fornaciari، معروف به زوکرو (Zucchero)، خواننده، نوازنده و ترانهسرای ایتالیایی است. نام هنریاش که به معنای «شکر» در زبان ایتالیایی است، از دوران دبستان به او چسبیده؛ معلمش او را اینگونه صدا میزد. موسیقی زوکرو ترکیبی دلنشین از گاسپل، سول، بلوز و راک است؛ گاهی بالادهای احساسی ایتالیایی میسازد و گاهی قطعات ریتمیک نزدیک به آراندبی و بوگی. او را «پدر بلوز ایتالیایی» مینامند، چون بلوز را به صحنههای بزرگ ایتالیا آورد و هنوز هم یکی از معدود هنرمندان بلوز اروپایی است که در سطح جهانی موفقیت چشمگیری دارد. در چهار دهه فعالیت، بیش از ۶۰ میلیون رکورد در سراسر جهان فروخته است. از موفقترین تکآهنگهای بینالمللیاش میتوان به «Diamante»، «Il Volo» (معروف به My Love)، «Baila (Sexy Thing)» / «Baila morena» و دوئت «Senza una donna (Without a Woman)» با پل یانگ اشاره کرد. زوکرو جوایز زیادی برده، از جمله چهار جایزه Festivalbar، نه جایزه Wind Music Awards، دو جایزه World Music Awards (۱۹۹۳ و ۱۹۹۶)، شش گواهی پلاتینیوم IFPI اروپا و نامزدی گرمی. با ستارگان بزرگی همکاری کرده؛ از اریک کلپتون، جف بک، استیوی ری وان، برایان می، مایلز دیویس و ری چارلز گرفته تا بی.بی. کینگ، استینگ، بونو، برایان آدامز، مارک نافلر، ایگی پاپ، کلدپلی، لوچیانو پاواروتی و آندرهآ بوچلی. کودکی و آغاز راه زوکرو در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۵ در روستای کوچک رونکوززی نزدیک رجو امیلیا به دنیا آمد. خانوادهاش روستایی بودند. در کودکی دروازهبان تیم آ.ث. رجیانا بود و بخشی از نوجوانیاش را در شهر ساحلی فورته دئی مارمی (توسکانی) گذراند؛ جایی که در گروه کر کلیسا میخواند و ارگ مینواخت. در ۱۲–۱۳ سالگی، از طریق دوستی آفریقایی-آمریکایی در بولونیا با سول و بلوز آمریکایی آشنا شد. اولین آهنگی که شنید «(Sittin' On) The Dock of the Bay» از اوتیس ردینگ بود و بلافاصله عاشق این سبک شد. دوستش گیتار زدن آهنگهای ردینگ، ماروین گی و سم اند دیو را به او آموخت. زوکرو با دوستانش گروههای آراندبی تشکیل داد و کمکم موسیقی سیاهپوستان را با ریتمهای مدیترانهای درآمیخت. از ۱۳–۱۴ سالگی ترانه مینوشت و از ۱۶ سالگی ساکسوفون تنور آموخت. تحصیلات دبیرستان فنی را در فورته دئی مارمی تمام کرد و بعد به کارارا رفت. آغاز حرفهای (۱۹۷۰–۱۹۸۶) فعالیت موسیقیاش از ۱۹۷۰ با گروههای کوچک مثل I Duca، Le Nuove Luci و Sugar & Candies شروع شد. همزمان دامپزشکی میخواند (۳۹ درس از ۵۱ را پاس کرد)، اما برای متفاوت بودن از والدینش، آن را رها کرد تا روی موسیقی تمرکز کند. در ۱۹۷۵ به سانفرانسیسکو رفت و با کورادو روستیچی (که بعداً تهیهکنندهاش شد) آشنا شد و ایده همکاری با تأثیرات آفرو-آمریکایی را مطرح کردند – چیزی که در ایتالیا نادر بود. در ۱۹۷۹ ترانههایی برای فرد بونگوستو و میشله پکورا نوشت. با گروه Taxi در ۱۹۸۱ جشنواره کاستروکارو را برد. در سنرمو ۱۹۸۲ با «Una notte che vola via» شرکت کرد اما موفق نشد؛ ولی ترانه «Lisa» برای استفانو سانی را نوشت که برنده شد. در سالهای بعد هم چند ترانه موفق برای جشنواره نوشت. اولین آلبومش «Un po' di Zucchero» در ۱۹۸۳ منتشر شد و موفقیت متوسطی داشت. در ۱۹۸۴ به سانفرانسیسکو برگشت و با روستیچی و رندی جکسون آلبوم «Zucchero & The Randy Jackson Band» (۱۹۸۵) را ساخت. ترانه «Donne» در سنرمو آخر شد، اما به یکی از کلاسیکهای ایتالیایی تبدیل شد. آلبوم بعدی «Rispetto» (۱۹۸۶) پلاتینیوم شد و بیش از ۳۰۰ هزار نسخه فروخت؛ با تکآهنگهایی مثل ترانه عنوان و «Come il sole all'improvviso». اوجگیری (۱۹۸۷–۱۹۹۴) آلبوم «Blue's» (۱۹۸۷) با فروش ۱.۵ میلیون نسخه در همان سال، پرفروشترین آلبوم تاریخ ایتالیا تا آن زمان شد و زوکرو را به چهرهای شناختهشده تبدیل کرد. با حضور کلارنس کلمونز، ممفیس هورنز و دیوید سنشیوس، تکآهنگهایی مثل «Con le mani»، «Solo una sana…» و نسخه اولیه «Senza una donna» داشت. در تور با جو کاکر، ری چارلز و دیگران روی صحنه رفت. در ۱۹۸۹ «Oro Incenso & Birra» را در ممفیس ضبط کرد؛ با حضور انیو موریکونه، اریک کلپتون و روفوس توماس. این آلبوم حتی موفقتر بود (بیش از ۸ میلیون نسخه تا ۲۰۱۵) و شامل «Diamante» (تقدیم به مادربزرگش)، «Overdose (d'Amore)» و نسخهای با مایلز دیویس بود. مجله رولینگ استون ایتالیا آن را یکی از زیباترین آلبومهای تاریخ ایتالیا دانست. در دهه ۹۰ تلاش کرد بازار اروپا و جهان را فتح کند. «Zucchero Sings His Hits in English» (۱۹۹۰) منتشر شد و دوئت «Senza una donna» با پل یانگ به صدر چارتهای اروپا رسید و در انگلیس و آمریکا هم موفق بود. زوکرو همیشه میگفت ترجمه به انگلیسی بخشی از طنز و شخصیت ایتالیایی ترانههایش را از دست میدهد. با استینگ، پاواروتی، بوچلی جوان، التون جان و دیگران دوئت کرد. در ۱۹۹۱ در کرملین مسکو (اولین هنرمند غربی پس از فروپاشی دیوار برلین) اجرا کرد. در ۱۹۹۲ در کنسرت یادبود فرددی مرکوری «Las Palabras de Amor» را با کوئین خواند. آلبوم «Miserere» (۱۹۹۲) هم با دوئت با پاواروتی تاریکتر و شخصیتر بود و بازتاب افسردگی پس از طلاقش. دهههای بعد و ادامه موفقیت آلبومهایی مثل «Spirito DiVino» (۱۹۹۵) با فروش بیش از ۲.۵ میلیون در اروپا، «Bluesugar» (۱۹۹۸)، «Shake» (۲۰۰۱)، «Fly» (۲۰۰۶)، «Chocabeck» (۲۰۱۰)، «Black Cat» (۲۰۱۶)، «D.O.C.» (۲۰۱۹) و آلبوم کاور «Discover» (۲۰۲۱) و «Discover II» (۲۰۲۴) منتشر کرد. تورهای بزرگ، همکاریهای مداوم (از جمله با جون لی هوکر، استیو وینوود، بونو و…) و حضور در رویدادهایی مثل Live 8، 46664 نلسون ماندلا، Pavarotti & Friends و Night of the Proms ادامه داشت. در سالهای اخیر، تور «Overdose d'Amore World Tour» (۲۰۲۴–۲۰۲۵) برگزار شد که در اکتبر ۲۰۲۵ در لاسوگاس به پایان رسید. همچنین نسخه بازنشر ۳۰ سالگی «Spirito DiVino» در ۲۰۲۵ منتشر شد. زوکرو با صدای خشن و پراحساس، پلی بین بلوز آمریکایی و روح مدیترانهای زده و هنوز هم یکی از تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی ایتالیا در جهان است. دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های زوکرو فورناچاری (Zucchero) آلبوم جدید اضافه شد. (1404.11.09) Albums 2025 - Die schönsten Lieder - Zucchero
دیدگاهها و نظرات شما درباره این آلبوم
