فول آلبوم جان هاپکینز (Jon Hopkins)

توضیحات

جوناتان جولین هاپکینز (متولد ۱۵ اوت ۱۹۷۹) نوازنده و تهیه‌کنندهٔ الکترونیک انگلیسی است. او کارش را با نواختن کیبورد برای ایموجن هیپ آغاز کرد و در آلبوم‌های بریان اینو، کلدپلی، دیوید هولمز و چند هنرمند دیگر نیز همکاری داشته است. هاپکینز موسیقی متن فیلم Monsters (۲۰۱۰) را ساخت که نامزد جایزهٔ Ivor Novello برای بهترین موسیقی متن شد. آلبوم سومش، Insides، در سال ۲۰۰۹ به رتبهٔ ۱۵ چارت Dance/Electronic Albums آمریکا رسید. همکاری‌هایش با بریان اینو و لئو آبراهامز در Small Craft on a Milk Sea و با King Creosote در Diamond Mine هر دو به رتبهٔ ۸۲ چارت آلبوم‌های بریتانیا دست یافتند. آلبوم‌های Diamond Mine (۲۰۱۱) و Immunity (۲۰۱۳) نامزد جایزهٔ Mercury Prize شدند و آلبوم پنجم او Singularity نامزد گرمی بهترین آلبوم Dance/Electronic شد. ششمین آلبوم استودیویی‌اش، Music for Psychedelic Therapy، در نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. زندگی اولیه و تحصیلات جون هاپکینز در سال ۱۹۷۹ در کینگستون آپون تیمز متولد شد و در منطقهٔ ویمبلدون بزرگ شد. اولین بار در هفت یا هشت‌سالگی با شنیدن موسیقی هاوس از رادیو با موسیقی الکترونیک آشنا شد. طرفدار گروه‌هایی مثل Depeche Mode و Pet Shop Boys بود و این آثار علاقهٔ او به سینتی‌سایزر را برانگیخت. از ۱۲سالگی پیانو را در بخش junior کالج سلطنتی موسیقی لندن آموخت و تا ۱۷سالگی آنجا ادامه داد. راول و استرایوینسکی تأثیر زیادی روی او داشتند و حتی در یک مسابقه برنده شد و کنسرتوی پیانوی راول را با ارکستر اجرا کرد. مدتی قصد داشت نوازندهٔ حرفه‌ای پیانو شود، اما فضای رسمی اجراهای کلاسیک او را خسته کرد. در نوجوانی به acid house، hardcore اولیه، grunge و هنرمندانی مثل Acen، Seefeel و Plaid هم علاقه‌مند شد. در ۱۴سالگی اولین کامپیوترش (Amiga 500) را گرفت و شروع به برنامه‌نویسی MIDI کرد. با ۱۵سالگی از جایزه‌های پیانو enough پول جمع کرد و یک سینتی‌سایزر Roland حرفه‌ای خرید و اولین قطعات الکترونیک کاملش را روی آن ساخت. آغاز حرفه (۱۹۹۷–۲۰۰۴) پس از اتمام امتحانات نهایی در ۱۷سالگی، همراه دوستش لئو آبراهامز به تست گروه پشتیبان ایموجن هیپ رفت و استخدام شد (کیبورد و سمپل). در تمام سال ۱۹۹۸ با گروه تور زد. در ۱۹۹۹ با لیبل Just Music لندن قرارداد بست و آلبوم اولش Opalescent را ضبط کرد. در همان دوره به‌عنوان نوازندهٔ جلسه‌ای پاره‌وقت هم کار می‌کرد. Opalescent نقدهای مثبتی گرفت و چند ترک آن در سریال Sex and the City استفاده شد. گاردین آن را «دهبوتی زیبا و کامل» توصیف کرد. آلبوم دومش Contact Note در ۲۰۰۴ منتشر شد. هرچند مخاطبان underground پیدا کرد، اما موفقیت تجاری بزرگی نداشت. این موضوع باعث شد هاپکینز کمی دلسرد شود، از نوشتن آلبوم شخصی فاصله بگیرد و بیشتر روی مهارت‌های تولید تمرکز کند. همکاری با بریان اینو و کلدپلی (۲۰۰۴–۲۰۰۷) در ۲۰۰۴، لئو آبراهامز چند ترک از آلبوم دوم هاپکینز را برای بریان اینو پخش کرد. اینو او را به جلسهٔ jam دعوت کرد. اولین روز همکاری‌شان، بخشی از موسیقی آلبوم Another Day on Earth اینو ساخته شد و این آغاز همکاری طولانی‌مدتشان بود. هاپکینز آلبوم Bombshell King Creosote را تولید کرد و رابطه‌اش با collective Fence شروع شد. همچنین با دیوید هولمز همکاری کرد و ریمیکس‌هایی برای جیمز یورکستون ساخت. در ۲۰۰۷، اینو که مشغول تولید آلبوم Viva la Vida کلدپلی بود، هاپکینز را برای یک روز به استودیو دعوت کرد. او یک سال کامل ماند، چند ترک را co-produce کرد و ارگ، هارمونیوم و کیبورد نواخت. مقدمهٔ ترک «Violet Hill» از improvisation او و داویده رُسی آمد. ترک معروف «Light Through the Veins» هم به‌عنوان intro آلبوم و backing track «The Escapist» استفاده شد. Viva la Vida در ۲۰۰۸ منتشر شد، برندهٔ گرمی بهترین آلبوم راک شد و پرفروش‌ترین آلبوم سال بود. کلدپلی از هاپکینز خواست پیش از کنسرت‌هایشان به‌عنوان DJ و opening act اجرا کند. او شش ماه با گروه در انگلیس، آمریکا و ژاپن تور زد و در سالن‌هایی مثل Madison Square Garden و O2 لندن برای ۲۰ هزار نفر اجرا کرد. Entity و Insides (۲۰۰۸–۲۰۰۹) در ۲۰۰۸، برای نمایش رقص Entity وین مک‌گرگور موسیقی ساخت که با استقبال منتقدان مواجه شد و تور جهانی داشت. هاپکینز در اواخر ۲۰۰۸ با Domino Recording Company قرارداد بست. آلبوم سومش Insides در مه ۲۰۰۹ منتشر شد و شامل ترک «Light Through the Veins» بود. این آلبوم ترکیبی از قطعات قدیمی و موسیقی ساخته‌شده برای Entity بود. هاپکینز نمایش زندهٔ پرقدرتی برایش طراحی کرد و در اروپا و آمریکا اجرا کرد. Insides به رتبهٔ ۱۵ چارت Dance/Electronic بیلبورد رسید و در فهرست برترین آلبوم‌های الکترونیک ۲۰۰۹ قرار گرفت. Pure Scenius، موسیقی فیلم و همکاری‌ها (۲۰۰۹–۲۰۱۳) هاپکینز در جشنوارهٔ Luminous سیدنی با بریان اینو، Karl Hyde (از Underworld) و گروه The Necks گروه موقتی Pure Scenius را تشکیل داد و اجراهای improvisation موفق داشتند. بعداً این پروژه در برایتون هم تکرار شد. او موسیقی متن فیلم The Lovely Bones پیتر جکسون و فیلم علمی-تخیلی بریتانیایی Monsters را ساخت. موسیقی Monsters نامزد Ivor Novello شد. همکاری با King Creosote در آلبوم Diamond Mine (۲۰۱۱) بسیار موفق بود و نامزد Mercury Prize شد. EP Honest Words و آلبوم The Jubilee هم با همین هنرمند منتشر شدند. او همچنین موسیقی فیلم How I Live Now کوین مک‌دونالد را نوشت. Immunity (۲۰۱۳) آلبوم چهارم Immunity در ژوئن ۲۰۱۳ منتشر شد. هاپکینز این آلبوم را در استودیوی خانگی‌اش در لندن کرد و از صداهای آنالوگ، افکت‌های دست‌ساز و صداهای طبیعی محیط استفاده کرد. آلبوم حس ارگانیک و زنده‌ای دارد و ترک‌هایی با صدای King Creosote و Purity Ring در آن هست. Immunity نامزد Mercury Prize شد، نقدهای بسیار مثبتی گرفت و در چارت‌های الکترونیک آمریکا موفق بود. ویدئوی «Open Eye Signal» هم جایزهٔ بهترین فیلم‌برداری را برد. سال‌های اخیر در ۲۰۱۴، هاپکینز آهنگ «Midnight» کلدپلی را co-produce کرد و EP Asleep Versions را منتشر کرد. آلبوم پنجم Singularity (۲۰۱۸) نامزد گرمی شد. آلبوم ششم Music for Psychedelic Therapy (۲۰۲۱) موسیقی ambient برای همراهی با تجربه‌های روان‌گردان است. در ۲۰۲۴ نیز آلبوم Ritual را منتشر کرد. سبک و تجهیزات هاپکینز سبک منحصربه‌فردی دارد که الکترونیک را با احساس عمیق، پیانو، بافت‌های ارگانیک و گاهی بیس سنگین ترکیب می‌کند. او از ژانرها عبور می‌کند و موسیقی‌اش هم آرام و ambient است و هم قدرتمند و احساسی. در استودیو ابتدا از Cubase استفاده می‌کرد و بعداً به Logic Pro مهاجرت کرد. در اجراهای زنده از Ableton Live و چندین Kaoss Pad بهره می‌برد. جون هاپکینز امروز یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های موسیقی الکترونیک ملایم و احساسی است که هم در استودیو و هم روی صحنه، تجربه‌ای عمیق و ماندگار برای شنوندگانش می‌سازد. دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های جان هاپکینز (Jon Hopkins) آلبوم جدید اضافه شد. (1405.02.22) 2013 - Immunity