رشید طاها: صدای جسور موسیقی راک و رای الجزایری رشید طاها (18 سپتامبر 1958 – 12 سپتامبر 2018) خواننده و فعال اجتماعی الجزایری بود که در فرانسه زندگی میکرد. او با موسیقی نوآورانه و تلفیقیاش شناخته میشد که ترکیبی از سبکهای راک، الکترونیک، پانک و رای بود. کودکی و جوانی رشید طاها در شهر ساحلی وهران، زادگاه موسیقی رای، در الجزایر به دنیا آمد. موسیقی محلی الجزایری مانند شابی و همچنین موسیقی منطقه مغرب از کودکی در زندگی او نقش داشت. در دهسالگی همراه خانوادهاش به لیون فرانسه مهاجرت کرد، جایی که پدرش در کارخانه نساجی با شرایط سخت کار میکرد. رشید در 17سالگی روزها در یک کارخانه گرمایشی مشغول بود و شبها بهعنوان دیجی در کلوبها موسیقی عربی، رپ، سالسا و فانک پخش میکرد. در اواخر دهه 1970، کلوب شبانهای به نام «مطرودها» راهاندازی کرد و در آن تلفیقی از موسیقی پاپ عربی و ریتمهای گروههایی مانند لد زپلین و کرافتورک را اجرا میکرد. حرفه موسیقی ریشههای رای موسیقی رای، سبک بومی الجزایر، در دهه 1980 توجه جهانی یافت. این سبک که ابتدا موسیقی عامهپسند شهری بود، به ابزاری برای اعتراض سیاسی جوانان تبدیل شد. رشید طاها معتقد بود موسیقی رای و راک شباهتهای زیادی دارند. او تحت تأثیر گروه مراکشی نس الغیوان، که به «بیتلز مراکش» معروف بود، قرار داشت. گروه کارت دو سوژور در سال 1981، رشید طاها در لیون گروه «کارت دو سوژور» (به معنای اقامتنامه) را تشکیل داد و با آهنگهایی به زبان عربی و فرانسوی، بهویژه تحت تأثیر گروه پانک راک کلش، فعالیت کرد. او در 1981 در پاریس با اعضای کلش دیدار کرد و معتقد بود نسخه اولیه آهنگهایش الهامبخش ترانه معروف «راک کازبا» بوده است. این گروه به دلیل فضای ضدعرب در فرانسه با مشکلات پخش و فروش مواجه بود. رشید طاها ترانه «فرانسه شیرین» را با طنزی تلخ اجرا کرد که خشم برخی شنوندگان فرانسوی را برانگیخت و از رادیو ممنوع شد. دوران تکخوانی رشید طاها در سال 1989 به پاریس رفت و فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد. همکاری با تهیهکنندهای مانند استیو هیلج به او کمک کرد تا صدایی مدرن با ریشههای شمال آفریقایی خلق کند. آلبومهایی مانند «دیوان» با استفاده از سازهایی مثل عود و ریتمهای مدرن، او را به شهرت رساند. ترانه «یا رایح» از این آلبوم به موفقیتی جهانی تبدیل شد. او در آلبوم «مدیا» (2001) ترکیبی از موسیقی الجزایری، تکنو و راک را با همکاری گروه گالکتیک ارائه داد و در «تکیتوی» (2004) با الهام از جو استرامر، سبک خاص خود را تثبیت کرد. اجراها و همکاریها رشید طاها در اجراهایش با لباسهای متنوع، از کلاه کابویی تا فدورا، حضوری متفاوت داشت. او با هنرمندانی چون رابرت پلنت، پتی اسمیت و برایان انو همکاری کرد و در سال 2007 با میک جونز از کلش ترانه «راک الکازبا» را اجرا کرد. این ترانه که بازخوانی آهنگ کلش بود، بهعنوان یکی از بهترین کاورهای تاریخ موسیقی انتخاب شد. حضور در فیلم و بازی آهنگهای رشید طاها مانند «برا برا» در فیلم «سقوط شاهین سیاه» و بازی «فار کرای 2»، و «یا رایح» در فیلم «چیز جدیدی» استفاده شد. همچنین ترانه «گراب» در فیلمهای «حقیقت درباره چارلی» و «خون و شکلات» به کار رفت. ویژگیهای موسیقی موسیقی رشید طاها ترکیبی از ریتمهای شمال آفریقایی، تکنو، راک و پانک بود. او با استفاده از سازهایی مانند ماندولوت (ترکیبی از عود و سازهای زهی اروپایی) صدایی منحصربهفرد خلق کرد. ترانههایش اغلب اعتراض به تبعیض و نژادپرستی را منتقل میکردند، اما با طنزی هوشمندانه و شخصیتی پرشور ارائه میشدند. درگذشت و میراث رشید طاها در 12 سپتامبر 2018 درگذشت، اما تأثیر او بر موسیقی جهان و بهویژه تلفیق فرهنگهای شرقی و غربی همچنان پابرجاست. آلبوم پس از مرگ او، «من آفریقاییام»، نشاندهنده غرور او به هویت دوگانه عربی-آفریقاییاش بود.
دیدگاهها و نظرات شما درباره این آلبوم
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!
