جان وینستون اونو لنون (متولد جان وینستون لنون؛ ۹ اکتبر ۱۹۴۰ – ۸ دسامبر ۱۹۸۰) موسیقیدان، ترانهسرا و فعال اجتماعی انگلیسی بود. او بهعنوان بنیانگذار، خوانندهٔ اصلی و گیتاریست ریتم گروه بیتلز به شهرت جهانی رسید. partnership ترانهسرایی او با پل مککارتنی همچنان موفقترین همکاری در تاریخ موسیقی محسوب میشود. لنون در لیورپول به دنیا آمد و در نوجوانی وارد موج موسیقی اسکیفل شد. در سال ۱۹۵۶ گروه Quarrymen را تشکیل داد که بعداً به بیتلز تبدیل شد. ابتدا رهبر غیررسمی گروه بود، اما کمکم این نقش را به مککارتنی واگذار کرد. در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ دو کتاب با نوشتههای طنزآمیز و نقاشیهای خطی منتشر کرد: In His Own Write و A Spaniard in the Works. از سال ۱۹۶۷ با ترانهٔ «All You Need Is Love» ترانههایش به سرود جنبش ضدجنگ و ضدفرهنگ تبدیل شدند. در ۱۹۶۹ با همسر دومش، هنرمند چندرسانهای یوکو اونو، گروه Plastic Ono Band را راه انداخت، دو هفته در تختخواب برای صلح کمپین کرد و از بیتلز جدا شد تا مسیر مستقل خود را آغاز کند. لنون و اونو در آثار متعددی همکاری کردند؛ از آلبومهای آوانگارد تا فیلمهای تجربی. بین سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ چهار تکآهنگ موفق در بریتانیا داشت: «Give Peace a Chance»، «Instant Karma!»، «Imagine» و «Happy Xmas (War Is Over)». در سال ۱۹۷۰ اولین آلبوم سولواش John Lennon/Plastic Ono Band را منتشر کرد که با فیل اسپکتور همکاری داشت. پس از مهاجرت به نیویورک در ۱۹۷۱، انتقادهایش از جنگ ویتنام باعث شد دولت نیکسون سه سال تلاش کند او را اخراج کند. لنون و اونو بین ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ جدا بودند؛ در این دوره آلبوم Pussy Cats هری نیلسون را تهیه کرد و با التون جان («Whatever Gets You thru the Night») و دیوید بوئی («Fame») همکاریهای موفقی داشت. پس از پنج سال دوری از موسیقی، در ۱۹۸۰ با آلبوم Double Fantasy (همکاری با اونو) بازگشت. سه هفته پس از انتشار آلبوم، توسط مارک دیوید چاپمن ترور شد. لنون بهعنوان خواننده، ترانهسرا یا همکار، ۲۵ تکآهنگ شماره یک در چارت بیلبورد Hot 100 داشت. آلبوم Double Fantasy برندهٔ جایزهٔ گرمی بهترین آلبوم سال ۱۹۸۱ شد. در سال ۲۰۰۲ در نظرسنجی BBC در فهرست ۱۰۰ بریتانیایی بزرگ هشتم شد و مجلهٔ Rolling Stone او را پنجمین خوانندهٔ بزرگ تاریخ و سیوهشتمین هنرمند بزرگ همهٔ دورانها معرفی کرد. سالهای اولیه (۱۹۴۰–۱۹۵۶) جان وینستون لنون در ۹ اکتبر ۱۹۴۰ در بیمارستان مادران لیورپول متولد شد. پدرش آلفرد دریانورد بود و اغلب در سفر بود. مادرش جولیا او را به خواهر بزرگترش میمی سپرد و جان بیشتر دوران کودکی و نوجوانیاش را در خانهٔ میمی در منلوو اونیو گذراند. رابطهٔ او با والدین پیچیده بود و جدایی آنها تأثیر عمیقی بر شخصیتش گذاشت. لنون در مدرسه دانشآموز باهوش اما شیطون و بیانضباطی بود. نقاشی و طنز برایش پناهگاه بود و مجلهٔ دستساز «Daily Howl» را پر از کاریکاتور و نوشتههای طنزآمیز میکرد. مادرش اولین گیتارش را برایش خرید، هرچند میمی مخالف علاقهٔ او به موسیقی بود. مرگ ناگهانی مادرش در سال ۱۹۵۸ (وقتی جان ۱۷ ساله بود) ضربهٔ سنگینی به او وارد کرد و او را برای مدتی به خشم و الکل کشاند. بعدها این فقدان الهامبخش ترانههایی مانند «Julia» شد. از Quarrymen تا بیتلز (۱۹۵۶–۱۹۷۰) لنون در ۱۵ سالگی گروه اسکیفل Quarrymen را تشکیل داد. در یکی از اجراها با پل مککارتنی آشنا شد و او را به گروه دعوت کرد. بعداً جورج هریسون و استوارت ساتکلیف هم присоедиد شدند. در سال ۱۹۶۰ نام گروه به بیتلز تغییر کرد و اجراهای طولانی در هامبورگ آلمان حرفهایشان کرد. با مدیریت برایان اپشتاین، بیتلز به شهرت رسیدند. تکآهنگ «Love Me Do» در ۱۹۶۲ و آلبوم Please Please Me در ۱۹۶۳ آغاز «بیتلمانیا» بود. لنون و مککارتنی ترانههای ماندگاری ساختند. لنون در این دوره دو کتاب منتشر کرد و ترانههایی مانند «Help!» و «Strawberry Fields Forever» سرود. در سال ۱۹۶۶ پس از اظهارنظر جنجالی «ما از عیسی محبوبتر هستیم»، تورهای زنده را کنار گذاشتند و روی کار استودیویی تمرکز کردند. آلبوم Sgt. Pepper نقطهٔ اوج خلاقیت آنها بود. لنون با یوکو اونو آشنا شد و این آشنایی زندگی و موسیقیاش را دگرگون کرد. جدایی از بیتلز و کار سولو (۱۹۶۹–۱۹۸۰) لنون در ۱۹۶۹ از بیتلز جدا شد (هرچند خبرش تا ۱۹۷۰ علنی نشد). با اونو آلبومهای تجربی ساخت، کمپین صلح برگزار کرد و ترانههای ضدجنگ معروفی منتشر کرد. آلبوم John Lennon/Plastic Ono Band (۱۹۷۰) شخصی و عمیق بود و «Imagine» (۱۹۷۱) به یکی از مشهورترین ترانههای صلح جهان تبدیل شد. در نیویورک با مشکلات مهاجرتی روبرو شد، اما در نهایت اقامت دائم گرفت. دورهای به نام «آخر هفته گمشده» (۱۹۷۳–۱۹۷۵) داشت که با جدایی موقت از اونو همراه بود. در ۱۹۸۰ با Double Fantasy بازگشت که بازتاب آرامش زندگی خانوادگیاش با اونو و پسرشان شان بود. ترور و میراث ۸ دسامبر ۱۹۸۰، مارک دیوید چاپمن لنون را جلوی ساختمان داکوتا در نیویورک به ضرب گلوله کشت. مرگ او جهان موسیقی را عزادار کرد و ترانههایش دوباره صدر جدولها را گرفتند. لنون نه تنها یک موسیقیدان نابغه بود، بلکه صدای نسل خود در اعتراض به جنگ، نژادپرستی و نابرابری شد. ترانههایی مثل «Imagine» هنوز هم در جنبشهای صلح و حقوق بشر طنینانداز است. او در تالار مشاهیر راک اند رول دو بار (بهعنوان بیتل و سولو) و تالار مشاهیر ترانهسراها وارد شده و تأثیرش بر موسیقی و فرهنگ عامه همچنان پابرجاست. لنون با وجود زندگی پرتلاطم، همیشه صداقت احساسیاش را حفظ کرد. از درد کودکی تا آرزوی جهانی بدون جنگ، ترانههایش آینهٔ روح یک هنرمند واقعی بودند که هنوز هم میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار میدهند. فول آلبوم جان لنون (John Lennon) دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های جان لنون (John Lennon) توضیحات اضافه شد. (1405.02.17)
دیدگاهها و نظرات شما درباره این آلبوم
 (1973).jpg)
